Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2012

Δεν θέλω το μπαμπάκι στο ντουλάπι μου

Και μια νέα περίοδος ξεκίνα. Πως θα είναι? Πόσο θα διαρκέσει? Θα περάσεις καλά? Θα αντέξεις? Η απάντηση σε όλα αυτά τα ερωτηματικά είναι τετριμμένη. Ο χρόνος θα δείξει. Δεν έχεις δικαίωμα να αρνηθείς. Ή μάλλον δικαίωμα έχεις γιατί στο έχουν δώσει. Απλά εσύ είσαι διαφορετικός. Δεν είσαι σαν αυτούς και δεν θες και να τους μοιάσεις. Όποτε δέχεσαι αυτή την κατάσταση έχοντας την δίκη σου συνείδηση καθαρή και ας μην σου πολυαρέσει. Για να τα έχεις εσύ καλά με τον εαυτό σου μετά.
Αυτό.

Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2012

Πότε δεν θα μπορέσω να διαχειριστώ το δάκρυ σου

Και πως άλλωστε να το κάνω? Υπάρχει τρόπος ή συνταγή? Να πεις ρε παιδί μου θα ακολουθήσω την παρακάτω τακτική? Όχι δυστυχώς! Ή μάλλον τώρα που το ξανασκέφτομαι ευτυχώς. Γιατί όταν συμβαίνει (πράγμα σπάνιο) είναι και μοναδικό το δέσιμο. Μπορεί να χάνω τα λογία μου, αλλά το βλέμμα μου και η αγκαλιά μου δεν χρειάζονται λέξεις.
Θαυμάζω την λογική σου. Μερικές φορές την μισώ, ειδικά όταν έχεις δίκιο (υπερβολή). Δεν θα ήθελα να την έχω γιατί δεν μου ταιριάζει, άλλα με ένα τρόπο μαγικό με συμπληρώνει. Με κάνεις και βλέπω τα πράγματα από την άλλη όψη του νομίσματος και πιστεύω πως το ίδιο κάνω και εγώ σε σένα με τον δικό μου τρόπο. Σε γνωρίζω πολλά χρόνια. Σε αγαπάω λιγότερα. Αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Και ξέρεις γιατί? Γιατί τους ανθρώπους δεν τους ενώνουν μόνο τα χρόνια αλλά και η χημεία,το κλικ και οι δυνατές στιγμές. Και από αυτά έχουμε μπόλικα. Σίγουρα έχουμε πολλά κοινά που μπορεί να μην φαίνονται εκ πρώτης. Όμως το μεγαλύτερο μας κοινό είναι ότι αγαπάμε ο ένας τον άλλον ΔΥΝΑΤΑ (και αναρχικά που λέει και ο Μαζώ :-Ρ) 
Άσχετο,θέλω μπουζούκια! Ακούς?

Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2012

Αν...ησυχίες!!

Τελικά είμαστε ό,τι επιλέγουμε να είμαστε ή όχι? Ορίζουμε μόνοι μας τη ζωή μας ή υπάρχει πεπρωμένο, μοίρα, τύχη, Θεός, Αλλάχ ή όπως αλλιώς το λέει ο καθένας? Αν με ρωτάς πιστεύω και τα δύο. Όλα σε μία ισορροπία. Βασισμένα σε ένα μεγάλο σχέδιο το οποίο τροποποιείται ανάλογα με τις κινήσεις μας και τις επιλογές μας. Από τα ρίσκα που είμαστε διατεθειμένοι να πάρουμε και από αυτά που δεν. Από τον τρόπο που θέλουμε να ζήσουμε. Εμείς επιλέγουμε το μονοπάτι αλλά δεν ξέρουμε πάντα τι θα συναντήσουμε περπατώντας σε αυτό. Σκέψου πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή σου αν σε ένα σταυροδρόμι της δεν ακολουθούσες το μονοπάτι που επέλεξες και έπαιρνες το δίπλα. Ίσως λίγο ίσως και πολύ. Σίγουρα δεν θα ήταν η ίδια. Γιατί αυτά που θα συναντούσες θα διαμόρφωναν διαφορετικά το εγώ και το είναι σου. Άλλα το πως θα ήταν, δεν το γνωρίζεις. Μπορεί καλύτερη μπορεί και χειρότερη. Γι αυτό να χαρίζεις τις στιγμές σου σε πράγματα, καταστάσεις και άτομα που τις αξίζουν. Μην σπαταλάς το χρόνος σου, εκτός αν εκείνη τη στιγμή είναι αυτό που θέλεις. Μην συμβιβάζεσαι στα μέτρια. Αναζήτησε το ιδανικό χωρίς να σε πιάνει κρίση πανικού. Ζήσε τη κάθε μέρα σου λες και είναι η τελευταία, λες και δεν υπάρχει αύριο. Κάθε μέρα πρέπει να κάνουμε, να νιώθουμε, να ζούμε κάτι αλλιώτικο από την προηγούμενη μου είχε πει κάποτε  μια αγαπημένη φίλη. Ξέρω αυτό είναι δύσκολο κάθε μέρα, άλλα κάθε δεύτερη είναι σίγουρα πιο εύκολο :-Ρ
Think about it!

Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2012

Είναι που λείπει η εμπνεύση

  Είναι μερικές φόρες που θέλεις να πεις κάτι και δεν βρίσκεις τις κατάλληλες λέξεις ή κάτι άλλο στραβώνει. Ενώ μέσα στο μυαλό σου το είχες φανταστεί και έμοιαζε ιδανικό να το εκφράσεις έτσι, ξαφνικά είτε ξεπηδούν στην γλώσσα σου λέξεις που δεν ήταν στο αρχικό πλάνο είτε ακούς αυτό που είχες σκεφτεί και ξενερώνεις. Δεν έχει την ίδια μαγεία που είχε μέσα στο κεφάλι σου! Και λες τότε στον απέναντι "ενι γουεη κατάλαβες τι ήθελα να πω". Και άλλες φόρες καταλαβαίνει και άλλες όχι. Αν είσαι τυχερός και καταλάβει έχει κάλως. Όμως αν είσαι γκαντέμης  και δεν καταλάβει και ξεκινήσεις να κάνεις την μία εξήγηση πάνω στην άλλη τότε το έχεις πηδήξει το θέμα (πως εκφράζομαι έτσι, Μαρούσκα το εβιάν). Και συνήθως αυτό κάνεις. Αντί να πεις αστό δεν το'χω, συνεχίζεις να εξηγείς και να εξηγείς χωρίς να έχει νόημα όλο αυτό. Να αυτό έπαθα τώρα και εγώ! Άλλα ήθελα να γράψω, άλλα ξεκίνησα να γράφω, αλλού το πήγα και αλλού κατέληξα! Τεσπα κούρασα! Τι τα θες? είναι που ξεμείναμε από έμπνευση. Μωρεεεεέ θα ξεκινήσω τα ψυχοφάρμακα που είναι της μοδός και θα φορεθούν πολύ εφέτος! Στα τρένα...

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2012

Σαν να μην πέρασε μια μέρα

Στην ζωή σου θα συναντήσεις πολλούς ανθρώπους...

Άλλοι θα περάσουν και δεν θα ακουμπήσουν,
άλλοι θα περάσουν απλά,
άλλοι θα μείνουν κιόλας,
άλλοι θα σ'αγαπήσουν,
άλλους θα τους αγαπήσεις μόνο εσύ
και άλλους θα τους αγαπήσεις και θα σ αγαπήσουν


Υπάρχουν όμως και άνθρωποι που γίνονται και γίνεσαι για αυτούς κομμάτια. Όποιες και αν είναι οι συνθήκες που επικρατούν. Μπορεί τα βλέμματα να τα χωρίζουν χιλιόμετρα, θάλασσες, βουνά, αλλά οι καρδιές δεν άφησαν πότε η μία την άλλη. Γιατί όταν συναντώνται οι ματιές έχουν την ίδια οικειότητα και την ίδια ζεστασιά με πριν. Σαν να μην πέρασε μια μέρα..


Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2012

Γιατί μετά την Σάμερ θα γνωρίσεις και θα ερωτευτείς την Ότομ...


 Σ'αρέσει. Την έχεις καψουρευτεί. Αυτή είναι ένα "ελεύθερο" κορίτσι. Παιδί χωρισμένων γονιών που έχει την πεποίθηση ότι τίποτα δεν κρατάει για πάντα. Απ'την αρχή σου ξεκαθαρίζει πως δεν πιστεύει στον έρωτα. Δεν ξέρει καν το λόγο που υπάρχει αυτή η λέξη. Δεν τον έχει νιώσει ποτέ. Δεν θέλει να είναι κορίτσι κανενός. Θέλει την ελευθερία της.
  Βγαίνετε, διασκεδάζεται, κάνετε κάλο σεξ, με λίγα λόγια περνάτε καλά μαζί. Ανοίγεται πρώτη φορά, σε σένα. Βασικά σου λέει τις παρακάτω "παρερμηνεύσιμες" λέξεις: <<Αυτό δεν το έχω ξαναπεί σε κανέναν.>> Νιώθεις ξεχωριστός. Στο κεφάλι σου έχεις το τέλειο λοβ στόρυ. Αυτό όμως για πόσο? Από αυτήν έχεις το για όσο, όχι το για πάντα. Μέχρι να ξυπνήσετε μια μέρα και να νιώθετε διαφορετικά.
  Και μια μέρα δεν είναι σαν τις προηγούμενες. Κάτι έχει αλλάξει. Δεν γελάει με τα χαζά αστεία σας, αδιαφορεί, είναι απόμακρη. Ξύπνησε και ένιωθε διαφορετικά. Σε χωρίζει και σου ζητάει να μείνετε φίλοι, οι καλύτεροι φίλοι. Δηλαδή, όπως λέει και μια ψυχή, ο σκύλος μας ψόφησε αλλά μπορείς να κρατήσεις το πτώμα του ;)
  Ο πόνος σου αβάσταχτος. Έχεις πέσει σε κατάθλιψη. Δεν έχεις όρεξη να φας,να ξυπνήσεις, να πας στη δουλεία σου. Η οποιαδήποτε κίνηση σε κουράζει. Ακόμα και το να κουνήσεις το τσιγάρο για να τραβήξεις τζούρα. Αρνείσαι να κάνεις προσπάθεια  να το ξεπεράσεις. Την θες απλά πίσω. Έχεις παραιτηθεί από την αγάπη, από την ζωή. Έχεις αρχίσει να πιστεύεις ότι είχε δίκιο. Ότι δεν υπάρχει έρωτας και πως αυτό είναι κατασκεύασμα των ταινιών, των τραγουδιών και άλλα τέτοια χαζά.
  Υστέρα από καιρό, μόλις έχεις καταφέρει να ξαναπατήσεις στα πόδια σου, μαθαίνεις πως το ατίθασο άλογο, η Σαμερ, παντρεύτηκε. Ναι, το κορίτσι που δεν ήθελε να ανήκει πουθενά  τώρα έχει σύζυγο  Όπως σου λέει και η ίδια σε μία τυχαία συνάντησή σας στο αγαπημένος σας μέρος: Είχες δίκιο, ο έρωτας υπάρχει. Απλά δεν τον είχα νιώσει μαζί σου, ούτε με κανέναν άλλον πριν. Όλα είναι θέμα τάιμινγκ και δεν είχατε το σωστό.


  Αποφασίζεις να πάρεις την ζωή στα χέρια σου. Κυνηγάς τα όνειρά σου,τα οποία είχες παρατήσει τελείως, παίρνεις ρίσκα και κάνεις μια νέα αρχή. Κάπου εκεί γνωρίζεις την Ότομ. Και η ζωή συνεχίζεται...