Πέμπτη, 27 Μαρτίου 2014

Κρακ!

Έχεις ακούσει ποτέ να σπάει κάτι μέσα σου?
Δεν εννοώ στο κεφάλι σου,τα γνωστά λαμπάκια που κάνουν το γνωστό τσαφ όταν εκνευρίζεσαι πολύ, αλλά ένα ράγισμα κάπου εκεί στο θώρακα, στο μέρος της καρδιάς. Είναι πολύ περίεργο συναίσθημα. Σα να υπάρχει ένα γυαλί κάπου εκεί μέσα, που είναι ήδη πολύ ραγισμένο και κάποια στιγμή, σε ανύποπτο χρόνο, κάνει ένα κρακ και σπάει. Και νιώθεις τα θρύψαλα να πέφτουν και να σφάζουν το μέσα σου, το είναι σου. Δεν πονάς όμως, απλά μουδιάζεις, παγώνεις. Νιώθεις λες και έφυγε το προστατευτικό και τώρα μπαίνει μέσα με μανία ο βοριάς. Νιώθεις χαμένος, αβοήθητος, απροστάτευτος. Και όλα τώρα είναι πιο μεγάλα ή βασικά φαντάζουν έτσι. Και είναι δύσκολο να τα αντιμετωπίσεις πάλι.
Και κάπου εκεί σου γεννιέται η απορία.
Τελικά κάποια πράγματα ξεπερνιούνται ή αν έχεις ζήσει πολλές φορές την ίδια ιστορία η πληγή γίνεται ουλή που θα κουβαλάς?
Και αυτά τα κομμάτια ξανακολλάνε και είναι όπως ήταν αρχικά?
Κολλάνε πάλι τα ρημάδια. Πιο δυνάτα αλλά και διαφορετικά, με αποτέλεσμα να αφήνουν κενά.
Και πως γεμίζουν αυτά τα κενά? ε?
Εδώ σε θέλω κάβουρα να περπατάς στα κάρβουνα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου